Sınavlara sayılı günler kala, ben yine o güzel hikayeyi anımsatayım:

Bir profesöre sormuşlar:
- Çince’yi ne kadar zamanda öğrenebilirsiniz?
Profesör biraz düşünüp cevap vermiş: “1 yılda.”

Bir öğretim görevlsine yine aynı soruyu sormuşlar. Görevli kendinden emin bir şekilde cevaplamış: “En geç 6 ayda.”

Hemen ardından bir öğrenciye sormuşlar:
- Çince’yi ne kadar zamanda öğrenebilirsiniz?
Öğrenci hemen atlamış:
- Sınav ne zaman? Yarınsa sorun değil, bu gece hallederim..

Maalesef durum böyle. Dersler arasında ikişer gün olsa bile, hep son ana bırakılır. E bir de vizeler kötü olursa? Haydi kolay gelsin, başarılar.

Peki elde ettiğimiz deneyimler neler? Yaptığımız hataların sonucunda edindiğimiz tecrübeler neler? Bir dahaki etkinlikte nelere dikkat etmeli?

1. Etkinliğin tam programı, başlangıç ve bitiş saati belli olana kadar herhangi bir platformda duyuru yapmadık. Afişler ve broşürler elimize ulaştığında Facebook, Twitter gibi sosyal ağlarda, gerekli duyuruları yapmaya başladık. Etkinliğin tüm programını, detayları buradan belirttik.
2. Üniversitenin en çok gezilen ve görülen yerlerine -izin alarak- afişlerden bol bol astık. Burada en önemli nokta giriş kapıları; katılım beklenilen bölümlerin panolarıydı. Kullandık!
3. El ilanlarını, 5 gün önceden, ilk önce çarşıda büyük kafelere ve yakınlardaki marketlere bıraktık. Bunun yanında çarşıda da afiş asılacak yerlere yine afişleri astık. Birkaç gün arayla el ilanlarını yeniledik, afişlerin asılı olup olmadığını kontrol ettik.
4. Etkinlik tarihi yaklaştıkça mail gruplarını aktif olarak kullanmaya, duyurmaya devam ettik. Mail gruplarındaki iletişimi yine Facebook üzerindeki etkinlik sayfasına yönlendirmeye çalıştık. (Facebook’taki etkinlik sayfası)
5. En önemli nokta ise son gün oldu. Yeterince görevli ile, son gün üniversitenin tüm kalabalık noktalarında, daha önce hiç yapmadığımız kadar etkili şekilde el ilanlarını dağıttık. Katılım bir kısmı da buradan geldi.

Sonucunda ise böyle büyük ve başarılı bir etkinliğin altından rahatça kalktık! Bu etkinliğe özel olmayan, hemen her etkinlikte dikkat edilmesi gereken birkaç önemli noktayı da belirtmek isterim:

• Duyurular sırasında mutlaka sertifika ve hediyelerin -netbook vermişti TTNET- altını önemle çizin. Gelenlerin bir kısmı sadece sertifika için gelmişti. Ne yazık ki!
• Etkinlik günü her şeyin birbirine karışmaması için, en az 1 gün önce görevlendirmeleri ve olabilecek aksaklıkları gözden geçirmek için toplanın.
• Öğretmenlerinize etkinliğe daha fazla katılım sağlaması amacıyla mail/duyuru gönderin. Geri dönüş olmasa da bunun peşini bırakmayın. -Bize geri dönüş oldu çok şükür-

Bu etkinliğe, Ömer Ekinci’nin “Üniversitede kulüp etkinliği düzenlemenin 20 altın kuralı” isimli yazısını okuyarak hazırlanmıştık. Yazdıklarım ise onlara ek olarak görülebilir.

Öncelikle etkinliğe katkılarından dolayı, PDA Eğitim ve Danışmanlık’a ve TTNET‘e teşekkürler ederim. Yüksek katılımlı, etkileşimli ve oldukça faydalı geçti. 688 kişi -hatırladığım kadarıyla- katıldı ve bunların tamamına yakını da öğrenciydi.

Etkinliğin programı oldukça güzel hazırlanmış ve iyi düşünülmüş. Canten Kaya ve Abdulkadir Özbek’in sunumlarını izleyebildim; ikisi de herkes tarafından beğenilerek izlendi.

Etkinlik programı:

Konu: Teknoloji dünyası yeni liderlerini bekliyor!
Konuşmacı: Ali Servet Eyüboğlu / TTNET Ürün Geliştirme
Saat: 13:30 – 14:30

- İnternet, mobil ve bilişim dünyasından son gelişmeler.
- Sosyal ağlar ve sosyal medya kavramı
- Dünyada web 2.0 ve web 3.0 trendleri
- İnternet girişimciliği ile ilgili Türkiye’den ve Dünya’dan başarı öyküleri
- TTNET’in üniversiteli girişimcilere sunabileceği imkanlar

Konu: Kendini en iyi şekilde nasıl anlatırsın?
Konuşmacı: Canten Kaya / PDA Danışmanlık Eğitimcisi
Konuşmacı: Hakan Turgut / PDA Danışmanlık Eğitimcisi
Saat: 14:45 – 16:00

- CV Yazma
- Mülakat teknikleri
- Etkili iletişim ipuçları

Konu: Hafızanı güçlendir!
Konuşmacı: Abdulkadir Özbek / PDA Danışmanlık Genel Koordinatörü
Saat: 16:15 – 17:15

- Hafıza teknikleri show
- Onlarca maddeyi tek duyuşta hafızaya alma
- İsim ve yüz hafızası teknikleri
- Dersleri hafızaya kodlama

Saat: 17:15 – 17:30
Netbook hediyeli yarışma!

Etkinlik afişini de ekleyim aşağıya:

En çok okunan ve yorumlanan -daha çok küfür edilen- yazıdan birkaç örnek vereyim:

“Gülün çevrilebileceği, gülden para kazandıracak ne varsa kullanılmış! Yani; Isparta’da harika(!) bir ticari zeka var. Memleketinize dönerken hatıra adına bunları alabilirsiniz.” (Devamı…)

Isparta’da, merkez civarında gül bahçesi ya da güller ile süslenmiş, gül yetiştirilen bir bahçe var mı acaba? Ya da yeşillendirme çalışmaları içerisinde; Isparta’nın simgesi olmuş gül ne kadar kullanılıyor? Gül sadece ticari bir araç haline gelmiş, bu kadar net!

“Kış aylarında ‘defolup gideyim şu şehirden‘ dedirtecek kadar kötü kokan bir havası var! Kömür kokusu ya da azot. Rezalet yani..”

Geçtiğimiz günlerde yapılan “Türkiye’nin En Yaşanabilir Şehirleri” arasında 7. olan Isparta’nın tek ve en büyük sorununa göz atan birisi, bu yazdıklarımda ne kadar haklı olduğumu anlayacaktır.

“Süleyman Demirel Üniversitesi içerisinde, bir tabela var: “Süleyman Demirel Hatıra Ormanı” yazıyor. Tabelanın boyu en fazla 120 cm gelir. Ama o alanda tabeladan büyük ağaç yok…”

Bu durum ilgisizlik değil de nedir peki? Örneğin, şehir çıkışında ilgilenildiği zaman ne kadar güzel olacağı ortada olan ağaçlık alanları bulabilirsiniz.

İlk yazıda da belirttiğim gibi; abarttığım tek şey sadece kötü yanları söylemiş olmam.

Bunlarında dışında, “Ya sev, ya terk et” tarzı yaklaşımlara diyeceğim pek fazla bir şey yok. Belirtiğim memnuniyetsizlikler neden bazı insanları çok fazla rahatsız eder?
Teşekkürler.

Bir süredir, objektif bir şekilde düşünmeye çalışıyorum ve sürekli kendime: “Acaba abartıyor muyum?” diye soruyorum. Yazdığım yazıları tekrar tekrar okuyorum, yargılıyorum. Vardığım sonuç şöyle: Evet abartıyorum. Peki neyi abartıyorum? Açıklanması gereken işte bu kısım. Isparta’nın sadece kötü yönlerini yazdığım için abartıyorum o kadar! Gerisi ortada.

Isparta ile ilgili iyi bir şeyler yazmaya çalıştığımda ise (Isparta’da Ne Var? #2 yazısında olduğu gibi) insanlar, “tabii ki arkadaşlarını kayır” ya da “arkadaşlarından başkası yok zaten” tarzından; yine içeriğinde hakaret barındıran yorumlar gönderiyorlar.

Bahsetmek istediğim diğer bir durum ise insanlardaki -muhtemelen Isparta’da olanlar- “Ya sev, ya terk et!” hastalığı. Bu yorumları, yine hakaret içermediği sürece onaylıyorum. Fakat soruyorum: Bu düşüncede olan birisinin hakaret etmemesi mümkün müdür acaba?

Şimdiye kadar gelen yorumlar arasında en uygun olanı Ömer Bey’in yorumlarıydı. Onları da bilerek yayınlamadığımı kendisine birkaç kez e-posta ile iletmiştim fakat geri dönüş olmadı. “Isparta’dan Ne İstiyorum?” isimli yazının devamı da gelecek, merak eden ve küfür eden arkadaşlara duyurulur.

“Isparta’da Ne Var?” isimli yazının geldik üçüncüsüne. Bu yazıda biraz çevreye bakalım. Yine güzel olacak..
***

Isparta’da harika insanlar var. Gerçekten. Seçtiği belediye başkanını, geçirdiği 5 yıl ardından kovar gibi şehirden göndermiş bireyler var. Nasıl mı?

2004-2009 tarihleri arasında Belediye Başkanlığı yapan Hasan Balaman, son seçimlerde (29 Mart) başkan olamaz. Ve Isparta’da bayram başlar…

Hasan Balaman’a, şehrin esnafı 4 kişilik İstanbul bileti alır, rahat gitsin memleketine diye.. Otobüsün kalkacağı saatte Otogar’da toplanır, zurnalar eşliğinde halay çeker. Yetmez; deve keser. Dağıtır.
***

Yerine yeni bir başkan gelir. O da, yukarı gördüğünüz gibi; seçmenlerle dalga geçer şekilde, bir önceki başkanın marifetlerini sunar. Bunu gören seçmen hiç geri kalmaz, alkışlar. “Vay be ne salakmışız” demez, “ne şerefsizmiş” der. Ama bu yazıyı gören Ispartalı da, “nereden bileyim böyle olacağını” diye söze başlar, bana giydirir. Bir de o var.

Haklılar aslında, benim bilmem lazımdı. ‘Diy mi?‘
***

Büyüüük Isparta Oteli var. Aslında anlatacağım bu değil. Onun altında, ‘Bordo‘ isminde eğlence mekanı var.

Ankara’da ise ‘Kırmızı‘ var. (Ç)alıntı fikir ile iş yapanlar var kısaca..
Bir de bununla övünenler…
***

1. derece deprem bölgesi olan Isparta’ya, 20 katlı bir gökdelen(!) yapma merakında olan insanlar var. Olmaz mı? Olur. Peki sonucunda ne olur? Aceleye gerek yok!..

Süleyman Demirel Üniversitesi içerisinde, bir tabela var: “Süleyman Demirel Hatıra Ormanı” yazıyor. Tabelanın boyu en fazla 120 cm gelir. Ama o alanda tabeladan büyük ağaç yok. 1995′ten beri…

Ramazan gelince, içki tüketilen ve satılan yerlerin kapısında bekleyen ‘namus bekçileri‘ var. İçmeyin ve girmeyin diye kapıyı tutuyorlar. Evet sivil.

Orijinal albüm satan dükkanda, öğrencilerin selamını almayan bir Ispartalı adam var. Isparta’da yaşayan; yerlisi olan bir kitleye hitap ettiğini düşünüyor demek ki! Yoksa öğrencilerin ne işi olur albüm almakla falan.

Bol bol cemaat evi, haddini aşan miktarda boş arazi, öğrenciler ve evleri falan işte..
Daha da yazardım ama, yazdıkça ben sıkıldım.
Ve bir fotoğraf

Şimdi, bu yazı ilkiyle pek alakalı olmayacak gibi. Isparta’da olanlardan bahsedeceğim yine ama, olay değil kişilerinden.

Göksel Şirin: Isparta’da var. Kendisi Makine Mühendisliği’nde okuyor ve 4. sınıfta. İyi çocuktur (valla). Kendisi, ilk geldiğimde buraları bana tanıtan kişidir.

‘Kuru Gürültü‘ yapar durur. Eğer Makinacıysanız, kendisine dadanın. Veya Isparta’yı merak ediyorsanız, gidin; benden çok bilir. Benim gibi, o da blog yazıyor, ama sevmez böyle şeyleri yazmayı. Siz yine de bakın bloguna. Hatta kendisine ulaşın -özellikle makina mühendisliği bölümünde okuyorsanız- sorun, soruşturun (Blogu: Kuru Gürültü).

Yener Yıldız: En baştan belirteyim, kendisini en son okuyun. Hatta gelmeden önce sakın okumayın. Fikirlerinizi kökten değiştirebilir, üniversiteyi falan sallamadan memleketinizde kalabilirsiniz. Kendisi KYK’da kalmış (devlet yurdu), bu sene ise oradan kaçaran yanıma gelmiş -Yeşilkonak Erkek Öğrenci Yurdu- arkadaşımdır. Aynı bölümdeyiz ve oda arkadaşı olacağız.

Hem Isparta Devlet Yurdu’nda kalıp, hem de Isparta’yı çekmek kolay değildir. Eğer Isparta’da KYK düşünüyorsanız (KYK: Kaynak Yapma Kanka demek değil), kendisiyle derin irtibata geçebilirsiniz. Yurdun altından girip, üstünden çıkmış birisidir. (Blogu: Yener Yıldız)

Codeluu: Evet efendim, öğrenci olmayan ve tanıdığım ilk Ispartalı (ben gelmeden önce de Isparta olduğu için Ispartalı) internet tutkunu kendisidir. İsmi Kutlu. Isparta’yı seven -yukarıdakilerden sonra- tek kişidir. Ya da ben öyle görüyorum.  Hepimize ağabeylik yapmış, kollayan bir kimsedir.

Eğer biraz internete, blog olaylarına falan meraklıysanız; bizi, o bir araya getiriyor; baştan belirteyim. Onun da bir blogu var. Isparta’yı pek bulamazsanız ama, yine de bilmek iyidir. (Blogu: Codeluu)

Gürkan Oluç: Evet, gelelim kuru fasülyenin faydalarına. Gürkan, bu sene ÖSS’de başarılı olup(!) Isparta’ya gelen arkadaşlardan. Benimle aynı bölümde (Bilgisayar Mühendisliği – İ.Ö) kendisi. Yenilerle kaynaşmak hem kolay, hem de zevkli olur. Henüz Isparta’yla ilgili belirttiği bir fikri ya da önerisi yok. Gelince hazıra konacak işte.

Isparta’nın bünyeye etkisini canlı canlı görmek istiyorsanız, kaçırmayın. Belki yazmaz ama, neyse.. (Blogu: Gürkan Oluç)

Ve assolist, İbrahim Uzun: Kendisi blog yazmıyor ama o da bizden. İlla yazanları belirteceğiz diye bir şey de yok üstelik. Ve 2009 Aralık’tan itibaren İbrahim Uzun da blog yazmaya başladı! Kendisini artık blogundan da takip edebilirsiniz.

Isparta’da ‘gül’ var diye bilinir. Yalan! Yanda gördüğünüz fotoğraftaki zımbırtının adı: ‘Gül Anıtı’. Isparta’nın girişlerinde var. Bunun dışında gülü andıran veya benzeyen bir şey yok!

Ha pardon, var. Özür dilerim, yanıldım:
Gül suyu var, gül kokan seccade, gül tespihi, gül sabunu, gül şampuanı, gül reçeli, gül kolonyası, gül mendili, gül lokantası, gül halıcısı, gül sokağı, gül caddesi, gül kenti var.

Gülün çevrilebileceği, gülden para kazandıracak ne varsa kullanılmış! Yani; Isparta’da harika(!) bir ticari zeka var. Memleketinize dönerken hatıra adına bunları alabilirsiniz.

***
Bir tane ‘Kafeler Caddesi‘ denilen sokak var. 100 metre bile değil. Topladığında bir elin parmakları kadar kafe var o sokakta. İstediğin kadar(!) gez, iç, eğlen. 12′de kapanıyor ama.

Güzel insanları var. Dükkanına girdiğinde verdiğin selamı almayan, öğrenciye gereksiz gözüyle bakan, aman aman oralarda gezsinler, bunlara ev vermeyin diyen insanlar… Elbette hepsi değil!

***
Süleyman Demirel var. Baba. Büyük usta. Şehrin padişahıdır. Her şehrin merkezinde Atatürk Heykeli olur, Isparta’da zat-ı muhteremin göbüşü bile özenerek yapılmış heykeli var. Binaenaleyh, şehirde seviliyor kendisi.

Bak bir tane de üniversite var: Süleyman Demirel Üniversitesi. O gerçekten güzel. Şehirden 12 km kadar uzakta ve otobüs ile dümdüz yol! Otobüs demişken; pek konforlular ha(!) 50 kişilik otobüse en az 100 kişi bindirmeden (hepsi de öğrencidir) hareket etmeyen zihniyetler var. Açılan camı olmayan, sırf güneş yaksın diye yapılmış otobüsler var.
***

Bol bol halı var. Halıkent diye bir ilçe/semt (emin değilim) var. Ucuz falan değil, güzel de değil. Sadece el yapımı. Değerlidir tabii, ayrı.

Kış aylarında ‘defolup gideyim şu şehirden‘ dedirtecek kadar kötü kokan bir havası var! Kömür kokusu ya da azot. Rezalet yani..
***

Yeşilkonak Erkek Öğrenci Yurdu var. Bak bunu unutmam işte. Bu güzeldir. Isparta’nın en güzel yurdu, gel, kal ve gör. Ben oradayım işte.

Birkaç dakika içerisinde aklıma gelenleri yazdım, şimdilik bu kadar. Devamı gelecek. Malum, tercih zamanı. Isparta’ya da 13.000 öğrenci geliyormuş (yarısı kız olsa, iyi iyi iyi ehe). Biraz öğrensinler şehrimizi. Hemen de sahiplenirim ha!