Tam 1 yıl önce, aynı başlıkla bir yazı daha yazmıştım: Babama #1. O günlerde, gerek yazı dilim; gerekse aktarabildiğim düşüncelerim şimdiki kadar net değilmiş. Bu sebeple bir kez daha yazmaya karar verdim.
Aile yapımız, toplumsal gelenek ve göreneklerimiz maalesef bizi “aynı tip” büyümeye sevk ediyor. Dolasılıyla en ufak bir değişik davranışta (bunu toplum hatalı ve terbiyesiz şeklinde adlandırıyor) çok yadırgıyoruz olanları. Bu kez soyut bırakmak istemiyorum, bir olay anlatayım:
Küçüklüğümden beri babamla iletişimim ve ilişkim çok iyi olmuştur. Bunun getirdikleri sayesinde, kendisiyle defalarca aynı halı sahada futbol oynadık. Yine o maçlardan bir tanesinde; bana pas vermediği için, karşımda bir arkadaşım varmış gibi serzenişte bulunmuştum. Biraz bağırarak..
Ortamda babamın yaşıtları da vardı. Söylediğim gibi, bu çok yadırgandı. Neden? Çünkü: “Aynı sahada top oynamaya layık görülüyorum, ama hala yapılan hatayı dile getiremem“. Elbette ki bu işin biraz geçmişi var.
Onu da anlatayım. Babam askerliğini yaparken, Bölük Komutanı ve diğer üst rütbeli komutanları ile beraber futbol oynuyorlarmış. Bir pozisyonda, komutanı babama çelme takıp düşürmüş. Kendisi de bilerek olduğunu düşünüp, tepki göstermiş. Sonradan olaya üst rütbeli komutanlar müdahele etmiş. Emir-komuta dahilinde bir maç yapmıyorsunuz demişler falan, olay kapanmış. Çok benzer değil, farkındayım. Ama temeli aynı. [Devam et →]


( 5 oy. Ort: 4,80 / 5 ) - 






