Bakın, dediklerimi iyi düşünün. Karşınızda senelerdir vakit geçirdiğiniz, fakat ayrılma kararı aldığınız  insan var. Sizin cinsiyetiniz önemli değil.

Bir şekilde rastgeldiğiniz; bu karşılaşmada tavrınız nasıl olurdu? Bence bunu söylemek o kadar da kolay değil. İnsanın aklına bir sürü şey geliyor.

Unutmuş gibi yapıp, aldırmayarak; sıcak bir gülümseme ile merhaba demek ihtimaller arasında. Hayatım güzel gidiyor, her şey yolunda mesajı vermek fena fikir sayılmayabilir. Ama karşıdakini kırmak da mümkün bu tavır ile. Bunu ben çok yapamam açıkcası. Denedim, olmuyor.

Ya da pişman olmuş rolüne bürünüp, yaşanmışları özlediğini belirten bir durumu da temsil edebilirsiniz. Yine riskler var. Karşınızdaki, az önce benim kırıcı olacağını düşündüğüm tavırda olabilir ve bu sefer, o sizi kırabilir.

Doğal olmak herkesin başarıcağı bir şey değildir. Karşıdaki insana yaşadığın her hissi aktarmak zordur. O karşılaşmada, hem kırgın, hem de rahatlamış olduğunu hissettirmek yapılacak en doğru davranıştır sanırım.

Bunları neden mi zırvalıyorum? Benim de başıma böyle bir şey geldi de ondan. Ama bir türlü nasıl davranılması gerektiğinekarar veremedim. Çıkıp da içinden geldiği gibi davran demeyin yahu! Bunun kolay olmadığını siz de biliyorsunuz..

Ayrıca: “Kırıcı olmak hiç tarzım değil; çoğu zaman “orta yolu” bulmaya çalışırım. Gel gör ki; bazen yol bile olmuyor.. Anlatabiliyor muyum?”