Anayasa değişiklikleriyle ilgili görüşümü yazmadan önce birkaç önemli noktayı belirteyim: Türkiye, 2. Dünya Savaşı’nın ardından oldu-bitti ile çok partili siyasi hayata geçti. Bu geçişin ardından yapılan ilk adil seçimle beraber 10 yıllık Demokrat Parti (1950 – 1960) iktidarı geldi. Bu iktidar bir darbe ile sonlandırıldı ve darbeyi yapanlar bu ülkeye 1961 Anayasasını hediye(!) ettiler.

1961 Anayasası’nın temeli güçler ayrılığı ilkesiydi. Bu geçişin öncesinde yaşananlardan (siyasi baskı, güvensizlik) yürütmenin yüksek gücü sorumlu tutuldu ve ortaya yürütmenin arka planda kaldığı bir anayasa çıktı. Süleyman Demirel’in “gömlek bol geliyor” söylemi de bu döneme rastlar.

Gömlek bol gelince, 12 Eylül darbesi gerçekleşti. Ortaya yeni bir anayasa çıktı. 82′ Anayasası; 12 Eylül öncesi problemlerin temelini “yürütmenin güçsüzlüğü” olarak yorumladı ve bunu anayasaya net biçimde yansıttı. Özgürlüklerin kısıtlandığı, düşüncelerin suç sayıldığı, ırkçı söylemlerin bulunduğu bir anayasa. Gerisi zaten malum. Kısaca; Türkiye’de siyasi iktidarlar anayasa yapamadı (1924′ü hariç). Yalnızca eldekini törpülemeye uğraştı.

Süreç böyle. Bir notu daha eklemek istiyorum: 1950′den itibaren, ilk defa bu kadar uzun süreli demokrasi deneyimi yaşıyoruz. Siyasi iktidarlar darbeler ile sonlandırılmıyor. (50-60 arası 3 seçim, 61-80 arası 5 seçim, 82 sonrası ise 7 seçim).

Tarih bilgisinden sonra gelelim 12 Eylül 2010′da yapılacak değişikliklere. Elimizde, referanduma sunulmuş 26 tane madde var. Yani oylama bu paket içerisinde bulunan 26 değişiklik üzerinden yapılacak. Paket dışındakilerle hayır propagandası yapmak lüzumsuz.

-Anayasa Mahkemesi’nin Geçmişi, Yapısı ve Değişiklikler:
Değişiklikler arasında en çok tartışma ve uzlaşmazlık yaratan Anayasa Mahkemesi’nin ve HSYK’nın yapısını değiştiren maddeler üzerinde. Anayasa Mahkemesi’yle ilgili değişiklikleri biraz açalım:

Anayasa Mahkemesi, 1961 Anayasası’yla beraber sisteme dahil oldu. 82′de yapılan yapı değişiklikleri sonrasında 11 asıl, 4 yedek üyesi var.  Üyelerin tamamı anayasada “yürütmenin başı” olarak belirtilen cumhurbaşkanı tarafından seçiliyor. Değişiklikten sonra; 11 asıl üye sayısı 17′ye yükseliyor. 17 üyenin de 3 tanesi TBMM tarafından atanıyor. Bu değişikliğe itirazın sebebi; TBMM’nin Anayasa Mahkemesi’ne üye seçebilmesi.  Peki bu bir tehlike ya da sorun teşkil ediyor mu?

Yazının girişindeki süreci, Anayasa Mahkemesi’nin yapısına getirilen değişikliğe ışık tutması için aktarmıştım. 1961 ve 1982 anayasalarının yapısı, iki farklı Anayasa Mahkemesi ortaya koymaktadır. İşlev ve görev olarak aynı -82 biraz kısıtlıyor-, yapı (üye sayısı ve seçim) olarak farklı iki Anayasa Mahkemesi.

1961 Anayasası’na göre; Anayasa Mahkemesi’nin 15 asıl, 5 yedek üyesi vardır. Bu üyelerin 3 tanesi Millet Meclisi, 2 tanesi Cumhuriyet Senatosu ve 2 tanesi Cumhurbaşkanı tarafından seçilir. Görüldüğü üzere, meclisin Anayasa Mahkemesi’ne üye seçebilmesi ilk ve tek değildir. Hatta bu yetkiyi TBMM’nin elinden 1982 Anayasası almıştır. Örnek almak istediğiniz herhangi bir demokratik batı ülkesinde de bu yapıyı (meclisten yargıya üye seçme) görebilirsiniz.

TBBM’nin üye atayabilmesinde bir sıkıntı görmüyorum. Kaldı ki; gelecek kişileri TBMM direkt belirlemiyor. 2 üye için, 3′er aday Sayıştay Genel Kurulu ve 1 üye için yine 3 aday Baro Başkanları tarafından belirleniyor. Bu adayların TBMM dışından olması şartını söylemem gerek yok sanırım. TBMM bu adayları seçerken; önce üçte iki, ardından salt çoğunlukla seçip, atama yapıyor. O da olmazsa, en çok oy alan iki aday arasında yapılacak oylamada en fazla oyu alan adayın atanmasıyla seçiyor.

Mevcut sistemde ve  -olası- gelecek değişiklikte asıl sıkıntı Cumhurbaşkanı’nın fazla sayıda atama yapabilmesindedir. Ayrıca, demokratikliği oldukça tartışılan YÖK’ün, üye öneri sayısının arttırılması da ayrı bir sıkıntıdır.

Anayasa Mahkemesi’ne bireysel olarak başvuru hakkının bir sorun teşkil ettiğini düşünene rast gelmedim, o yüzden pas geçiyorum. Ayrıca, şimdiki sistemde yaş haddi olarak belirtilen 65 yaş dolmadan üyelik sona ermiyordu. Değişiklik ile görev süresi 12 yıl ile sınırlandırılıyor.

Toparlarsam; Anayasa Mahkemesi yapısında gerçekleşecek değişiklikler yüzünden hayır diyenlerin argümanlarını doğru bulmuyorum. TBMM’nin üye atayabilmesi ilk defa olmuyor. Geri kalan kısımda zaten bir uzlaşmazlık yok.

- HSYK Geçmişi, Yapısı ve Değişiklikler:
Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) 1980 darbesinden sonra sisteme dahil olan bir kurumdur. Değişikliklerin ardından, yürütmenin yargıyı denetim altına alacağı eleştirişi yapılmaktadır.

HSYK’nın mevcut yapısında, 5 asıl ve 5 yedek üye vardır. Yargıtay ve Danıştay Genel Kuralları seçimi yapıp aday gösterirler, Cumhurbaşkanı ise tüm adayları atayan kişidir. Değişikliğin ardından, HSYK’nın 22 asıl, 12 yedek üyesi olacak.  Son derece anti-demokratik olan Adalet Bakanı’nın Başkanlığı ve müsteşarın tabii üyeliği devam ediyor.

Cumhurbaşkanı direkt olarak 4 üye seçiyor ve atıyor.
Yargıtay ve Sayıştay Genel Kuralları direkt olarak 3+3 ve 2+2 üye seçip, atamasını sağlıyor.
Türkiye Adalet Akademisi Genel Kurulu 1+1 üye, yapılacak seçim sonucu 7+4 üye ve İdari Yargı tarafından yapılan seçim sonucu 3+2 üye.

Kısaca yürütmeden (cumhurbaşkanı) gelen 4 üye + 2 üye (bakan ve müsteşar) olmasına karşın, geriye 30 üye (18 asıl ve 12 yedek) kalıyor. Eskiden ise 7 asıl üyenin 2 tanesi yürütmeden geliyordu. Ayrıca, HSYK’nın verdiği ihraç kararlarına da yargı yolu açılıyor. Yani, 2005′te hazırladığı iddianame yüzünden görevden ihraç edilen Van Savcısı Sarıkaya’ya, bu kararı itiraz edebilecek ve hakkını arayabilecek.

Yine toparlarsam; Yürütme’nin HSYK üzerindeki üye sayısı oran olarak azalıyor ve yürütme denetimi söz konusu değil. Hatta kürsü yargıç ve savcılarından seçilecek 10+6 üyenin, kurumun demokratikleşmesine katkı yapacağını söyleyebiliriz. Verilen kararlara itiraz hakkı zaten demokratikleşme yolunda önemli bir katkı.

Diğer değişiklikler:
YAŞ kararlarının bir kısmına itiraz yolu açılıyor. “Devletin güvenliğine, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlara ait davalar her halde adliye mahkemelerinde görülür.” Öncesinde ise; bu tür suçlar askeriye içerisindeyse YAŞ tarafından yargılaması yapılıyordu. Bu da çift başlı bir yargı örneği ortaya koyuyor. Kararlara savaş durumu dahil değil.

Ordu, normal devletlerde olduğu gibi, sivil otoriteye tabii bir duruma geliyor. Herhangi bir kavramın koruyuculuğunu veya bekçiliğini değil, sadece yurdun olağan savunmasını sağlamakla görevli olduğunu hatırlıyor. Kararlarını kendi vesayetçiliği çerçevesinde alsa da, itiraz hakkı doğuyor.

Sonuç:
En baştan söyledim, en sonda da söylüyorum: Ortada bir anayasa değişikliği var. Partilere, liderlere ya da ideolojilere oy vermiyoruz.

Anayasalar, kutsalların yasayla korunduğu değil, özgürlüklerin güvence altına alındığı bütündür. Bu bağlamda, ideolojik düşüncelerle karar veren bir yargıyla bu ülke bir adım dahi atamaz. Ve elbette ki; bu sistemin beslediği kurumlar ve partiler de değişikliğin yanında yer almaz.

Bu anayasa, Türkiye’nin yüzlerce sorunun çok büyük kısmına çözüm getirmiyor. Lakin çözümsüzlük hiçbir zaman çözüm olmamıştır. Hayır diyen siyasi partilerin, bu sistemden beslendiğini, yargının zaten tek tip kararlar vererek çoktan siyasallaşıp, bir kesimin arka bahçesi olduğu gerçeklerini görmezden gelemezsiniz.

Not 2: Tamamen kendi düşüncelerimle, okuyup paketi yorumladım. Dolasıyla pakete ilişkin eleştiriler gelmediği sürece de dikkate almayacağım. Yalnızca onaylayacağım. Yorumlarınızdaki vurguların, karşıt görüşe tahammülünüzü göstereceğini unutmayın. Ayrıca bu yazıyı yazdığım 29 Ağustos itibariyle hala önümüzde 13 gün var ve bir evetçiyi aşağılamak yerine, yanlışlarımı göstererek bir hayırcı kazanabilirsiniz.

Not 3: Bir kesime göre; çoktan vatan hainiyim. Fakat burada mevzu benim kişiliğim değil. Pakette ve yorumlarımda yanlış gördüğünüz veya bilgi atladığımı ya da yanlış aktardığımı tespit ederseniz lütfen belirtin.

Kaynak 1: 1961 Anayasası - http://www.tbmm.gov.tr/anayasa/anayasa61.htm
Kaynak 2: 1982 Anayasası - http://www.tbmm.gov.tr/anayasa/anayasa82.htm

Görsel 1: Anayasa Mahkemesinin yapı değişiklikleri (büyütmek için tıklayın)

Görsel 2: HSYK yapısı değişiklikleri

Buraya kadar okuduysanız, tahammülünüz için teşekkür ederim.

Ad: Gazi Mustafa Kemal Paşa – Soyad: Atatürk – Doğum Yılı: 1881
TC Kimlik No: 10000000146 bilgilerini girdiğinizde çıkıyor karşınıza. Çok enteresan.
Doğrulamak için: http://tckimlik.nvi.gov.tr/Web/VerifyIdentityNumber.aspx

Bu kez, kendim için değil, yerleşen arkadaşlar için bir şeyler paylaşayım istedim. 2 yıldır gördüklerim ve yaşadıklarımın kısa bir özetidir. “Ben ettim, siz etmeyin” sözleridir kısaca.

- Üniversite kaydı için şehire gitmeden önce -dışarıda okuyorsanız- mutlaka ama mutlaka nerede kalacağınıza karar vermiş olun. Devlet yurdu ya da özel yurt  fark etmez. Muhtemelen kafanızdaki yurda gidince bakarız planı, kayıt sırası v.b durumlardan dolayı aksayacak. Dolasıyla gitmeden önce internetten, yurtların numaralarını bulun ve arayın. Şartları sorup, kafanızda olasılıkları belirleyin.

- Mutlaka yurdun havasını soluyun. Gelir gelmez, kimseyi tanımıyorken ilk bulduğunuz -muhtemelen kayıt sırası beklerken olur- kişiyle/kişilerle eve çıkmayın.  Sonucu çok büyük ihtimalle hüsran olacaktır.

- Arkadaş ortamını çok fazla kafanıza takmayın. Genellikle ilk tanıştığınız insanları yılları sonra hatırlamıyor olacaksınız. İlk zamanlar sürekli değişen bir arkadaş ortamınız olacak, buna da zamanla alışacaksınız. (Bu madde, zaten üstteki “ilk gördüğünüz adamla eve çıkmayın” vurgusunu da tamamlamış oluyor.)

- Okulu, dersleri, ders kayıtlarını, programları, hocaları, yoklama sistemini, notları falan hiç merak etmenize gerek yok. Belirli bir süre sonra, siz istemeseniz dahi onları öğrenecek ve benimseyeceksiniz. Kafaya takılacak son işler olsun bunlar.

- Üniversiteye gelir gelmez; “ben yatay/geçiş yapmayı düşünüyorum, şehir değiştireceğim, yan-dal yapmayı planlıyorum, çift-ana dal çok iyi olur” gibi, “yiyemeyeceğin muzu soyma” tadında düşünceler içinde olmayın. Büyük hüsrana uğrarsınız. Üstelik, bu düşünceleriniz; sizden sınıfça büyük olanlardan tarafından hep dalgaya alınır. Not: Eğer girmeden bu yazıyı okuyup yaparım diyen varsa ve yaptıysa beni bulsun!

- Üniversitenin kulüplerine mutlaka katılın. Etkinlik takvimini takip edin ve ilgilendiklerinize katılın. Kulüplerde aktif görev almaya çalışın. Bunun faydalarını iş hayatında ve stajda göreceksiniz.

- Profesörlerden değil, asistanlardan çekinin.

- Devlet üniversitesine gidiyorsanız eğer; dersleri değil, hocaları geçeceğini iyi aklınızda tutun. Hocalarla asla zıtlaşmayın. Fakat bu, sizi hocalara karşı pısırık ve sessiz de yapmasın! Bir hocayla ilişkileriniz iyi olursa, o dersi büyük ihtimalle geçeceğinizi unutmayın.

- Üniversitenin ilk yılını iyi değerlendirin. Üniversitenin ilk yılını iyi değerlendirin ve bir kez daha söylüyorum: Üniversitenin ilk yılını iyi değerlendirin.

- Dersleri ve sınavlarını hafife almayın. Herhangi bir dersten kalmanız bile okulu uzatabilir. Önemli ya da önemsiz ders yoktur, geçilmesi gereken ders vardır.

- Sınav dönemine dair mutlaka bir programınız olsun. Mümkün olduğunca kendi notlarınıza çalışın. Sınavları, lisede olduklarınıza benzetmeyin, sonuçları ağır olur.

- Üst sınıflardan gelen hocalarla veya derslerle ilgili yorumları dinleyin fakat çok dikkate almayın. Bu sizi önyargıya sürükler ve önyargı size hep zarar verir.

- Öğrenci İşleri’nin, dekanlığın, bölüm başkanının, danışmanınızın yerlerini ve çalışma saatlerini mutlaka öğrenin. Gerekiyorsa not edin.  Ummadığınız bir anda yardıma ihtiyacınız olabilir.

- Derslerle veya bölümle ilgili olarak, soru sormaktan ya da fikir almaktan çekinmeyin. Doğru bir üslup kullanırsanız, hocalarınız mutlaka size yardımcı olacaktır.

Üniversiteye giren herkese tebrikler ve başarılar. Umarım dilediğiniz gibi olur.
Bu yazıyı yaklaşık 1 aydır kutuda bekletiyordum, bir-iki ekleme yapıp yayınlıyorum. Evet yazı yazdım.

Ortaokul ve lise yıllarında; bize akıl veren, sert ülkücü bir abimiz vardı. Bizden 6-7 yaş büyük olduğu için, uçsuz nasihatlarını dinler, fakat ağzımızı açamazdık. Hemen her sohbette, Fatih Sultan’tan başlayıp; sırasıyla Kanuni, Viyana kronolojik sırasıyla ilerler, sonra Mehmet Akif’e, hatta kimi zaman daha da ilerleyip Nihal Atsız’a kadar gelirdik.

Tek taraflı sohbet, genelde “Türk’ün, Türk’e propogandası” şeklinde sürer ve doğa üstü güçlerin Türkler’e yardım ettiğini gösteren anektodlarla canlanırdı. Çanakkale’de orduya yardım eden bulut, hala Osmanlı’yı bekleyen Avusturyalılar falan. İçerisinde “..faşizme ve her türlü emperyalizme karşı mücadelemiz sürecektir” cümlesi bulunan übermensch Ülkücü Marşı’nı öğrenmem de bu abi sayesinde olmuştur.

Bahsi geçen propoganda; kazandığımız topraklara fetih, kaybettiklerimize ise işgal dediğimiz noktada hep tıkanırdı. Başkan da sözü şöyle bağlardı: “Viyana’yı alsaydık böyle olmazdı..” Ardından gelsin Kanuni’yi övmeler ve sürekli kendini tekrar eden propaganda..

Neyse çok dağıttım. Geçmişinin Viyana kısmıyla sık sık övünen abimizi merak ettim ve eski arkadaşlarımı aradım. Kendisi aktif siyaseti(!) bırakmış ve son aylarda da işsizlikten yakınıyormuş. Bir akrabasının sayesinde, Viyana’ya -evet gerçekten oraya- temizlik görevlisi olarak (çöpçü demek istemedim) gidiyormuş. Hatta belki de gitmiştir bile.

Geçmişinin, bu gün işe yarayamayan kısmıyla övünmenin ironik bir hikayesi işte.
“Viyana’da at sürdüğü yerlere
Çöpçülüğe akıl eden göç bizim..”
A. Mahsuni Şerif

Görsel ve sözler de cuk oturdu.

Dipnot: cCc Karl Reyis cCc

Geldiğimiz ortamda, televizyonlarda hala paket değil; kim darbeci, kim 12 Eylül’le hesaplaşmak istiyor o tartışılıyor. Eğer bir darbeyle hesaplaşmak istiyorsanız 30 yıl kadar geriye gitmenin lüzumu yok. 27 Nisan 2007 e-muhtarasına gidelim.

Cumhurbaşkanlığı seçimleri sürecinde, TSK ”..Atatürk’ün, “Ne mutlu Türküm diyene!” anlayışına karşı çıkan herkes Türkiye Cumhuriyeti’nin düşmanıdır ve öyle kalacaktır.” cümlesiyle biten bir muhtıra vermişti. Muhtırayla ilgili olarak da dönemin Genelkurmay Başkanı Büyükanıt: “Bizzat ben yazdım!” yorumunu yapmıştı. Peki sonrasında, şimdi darbecilikle birbirini suçlayan AKP ve CHP ne yaptılar?

Dönemin CHP Genel Başkan Yardımcısı Mustafa Özyürek: “Bu açıklamanın siyasete yansımaları olur. Bu bir muhtıradır. Uyarılarını yapıyorlar. ‘Bu uyarıların gereğini yapmazsanız, arkasını getiririz’ diyorlar” diyerek CHP’nin tarafını belirtmişti. Örneğin Ufuk Uras gibi; “Muhtıraya Hayır! Sözde Değil, Özde Demokrasi İstiyoruz” çıkışını göster(e)meyerek, demokrasinin tam karşısında yer aldılar.

AKP ise, derhal seçimlere giderek, Temmuz 2007′de bu muhtırayı “mağduruz” şeklinde kullanıp, oylarını arttırma yoluna gitti! Seçim zaferi(!) ardından;  27 Nisan’da siyasete giren ordu başındaki Büyükanıt’a şeref madalyası bizzat Abdullah Gül tarafından takıldı! Yine bu süreç içerisinde, unutulamaması gereken Dolmabahçe toplantısı da var.

İki partinin de “27 Nisan Demokrası Sınavı” başarısızlıkları ortada.

Yani CHP’nin 27 Nisan sorumlularını yargılayalım söylemi ve isteği oldukça samimiyetsiz. AKP’nin de darbe mağduru(!) sıfatıyla, önünde 27 Nisan dururken 1980 günlerini kullanarak evet oyu beklemesi de maalesef yersiz.

Özetle, ikinci kez aynı noktayı vurguluyorum. İlk olarak; “Destekçisi olduğunuz partilere bakarak oylarınızı vermeyin” demiştim. Şimdi de, paketi “darbelerle hesaplaşma” tabanına indirgeyerek bir tercih yapmayın diyorum. Görüldüğü üzere, bu gün darbe karşıtlığı yapan iki parti; yeri geldiğinde bu duruşlarını bir kenara bırakabiliyor.

Abdullah Gül’ün muhtıra veren Büyükanıt’a taktığı şeref madalyası görüntüleri:

Türkiye’nin tüm cumhurbaşkanlarını gören ve o dönemleri yaşayan Arcayürek, notlarını bu kitapta toplamış. 350 sayfalık kitap, bir çırpıda okunduğundan yan menüye koyma fırsatım bile olmadı. Bir gecede büyük kısmını tamamlamıştım.

Çankaya kitabı yazıldığında 11. cumhurbaşkanı Abdullah Gül henüz seçilmemişti, dolasıyla kitapta 10 cumhurbaşkanı var. Kitap 10 bölümden oluşuyor.

Atatürk kısmı oldukça sönük kalmış ve klişelerle dolu. Zaten o dönem çocuk olduğu için farklı bir şey beklemek de zor. İnönü döneminde ise Atatürk – İnönü meselelerini farklı kaynaklardan özetlemiş. Ayrıca İsmet İnönü’ye de bence objektif yaklaşmış.

Bu kısımda gözüme çarpan tek diyalog:
CHF (Halk Fırkası) Genel Sekreteri Recep Peker, fırkayla ilgili metine Atatürk’ün neden ‘fırkam’ yazmadığını soruyor ve Atatürk’ten şu cevabı alıyor:
- Benden sonra fırkam olarak kalacağını nereden bileyim..

İki kişilik tek parti dönemi sonrasında, yazarın bariz bir şekilde eleştiri dozunun arttığını görülüyor. Bunun yaş ve birikimle mi yoksa siyasi görüşle mi alakalı olduğu konusu biraz muallak. Celal Bayar’ın, 27 Mayıs sonrası darbeyle ilgili görüşleri ve o günlerle ilgili açıklamaları mevcut.

Zaten Cemal Gürsel’le ilgili kısımdan bir yazı daha yazmıştım: Cemal Gürsel ve 38

Özellikle darbeler ve sonrasına, kitabın genelinden daha çok önem verilmiş. Yazar, Bayar ve Demirel ile yaptığı ikili görüşmeleri iyi yorumlamış. Evren’den sonra gelen Turgut Özal kitabın en geniş ve kapsamlı bölümünü oluşturuyor. Kitap yazıldığında gündemde olan 11. cumhurbaşkanlığı seçimine atıfta bulunarak Özal üzerinden şimdiki hükümeti ve seçimleri eleştirmiş Arcayürek. Gereksiz benzetmelere ve kitabın geneline uymayan bir üsluba girerek yersiz vurgular yapmış. Bu kısmı pek beğenmedim.

Son dönemde ise Süleyman Demirel ve Sezer kısımlarını çok basit geçmiş. “Bir an önce bitsin bu kitap” havasıyla yazılmış gibiydi.

Türkiye tarihinde yer etmiş siyasi liderlerden birçoğu bu kitapta yok (Erbakan, Türkeş, Ecevit). Bunların da içinde bulunduğu bir kitabı yakın zamanda okumayı düşünüyorum: Türkiye’de Siyasi Liderler ve Demokrasi (Kitap Yayınevi).

Yayın Yılı: 2007
349 sayfa
13,5×19,5 cm
ISBN:9944314077
Liste Fiyatı: 12 TL

Bu yazıyı yazma sebebim; okuyanları evet ya da hayır seçeneğine yönlendirmek değil. Amacım, bu kararı siyasi parti söylemlerinin dışına çıkartıp; eksileri ve artılarıyla okuyarak karar vermeye yönlendirmek.

Sığ söylemler ve klişe argümanlar ile anayasa paketi oylanmaz.
“AKP zaten dinci, şeriatçı. Bu adamlar çalıyor. Hepsi kendine demokrat” ya da “CHP/MHP zaten statükocu. Değişime kapalılar. Postal yalayıcı bunlar. Sistemden ve ordudan besleniyor” söylemleri bu referandumun tamamen dışında kalmalı bana göre. Zira bu düşüncelerle hareket edildiğinde, değişikliklerin tamamen zararlı ya da her şeyiyle yararlı gibi fikirler oluşuyor. Maalesef böyle bir şey ortada yok.

Evet/Hayır demek için, bundan daha mantıklı ve paketle alakalı düşünceleriniz olmalı. Daha önce de söylediğim gibi: “Babanızın partisine oy vermeyin!

Paketi okuduktan sonra -Anayasa Değişikliği Karşılaştırmalı Kanun Teklifi- eldeki anayasanın darbe yönetimi tarafından hazırlandığını hatırlayın öncelikle. Defalarca değiştirilse de, hala o dönemin kalıntıları mevcut. Zaten mevcut anayasayı beğenen ve kalsın diyen kesim yok. Herkes değişim yanlısı(?) olduğuna göre, paketteki değişikliklere bakmak gerek:

• Çocuklar, yaşlılar ve engelliler için pozitif ayrımcılık getiriliyor.
• Kişisel bilgilerin ve özel hayatın daha çok güvence altına alınıyor.
• Daha önce olmayan toplu sözleşme hakkı işçilere veriliyor.
• Bilgi edinme hakkının genişletilmesi ve bireysel olarak Anayasa Mahkemesi’ne başvurma hakkı getiriliyor.
• YAŞ kararlarına itiraz ve askerlerin sivil mahkemelerde yargılanma yolu açılıyor.
• HSYK ve AYM yapısı değiştirilerek üye sayısı arttırılıyor. Cumhurbaşkanı ve Adalet Bakanı’nın seçtiği kişi sayısı artıyor.
• Geçici 15. madde kaldırılıyor. 12 Eylül sorumlularına yargı yolu açılıyor.

Ayrıca:
15. maddenin kaldırılmasıyla açılan yargı yolu maalesef düşündüğünüz yargılamarı sağlamıyor. Zaman aşımından dolayı yargılanacak kimse yok. Sadece “kalıntıları” temizliyoruz.  İlk pakette bulunan ve parti kapatmayı zorlaştıran -linkte de var- maddeler kaldırıldı. Pakete o kısım dahil değil.

Pakete her şeyiyle hayır diyenin iyi niyetinden kesinlikle şüphe ederim. Ayrıca, bu paketi sırf AKP hazırladı diye destekleyenin de bi’ torba kömüre oyunu satandan farkı yok. Hali hazırdaki hükümetin başarıları/başarısızlıkları üzerinden verilecek karar da sağlıklı değil. Ortada bunlardan bağımsız bir paket var.

Bundan sonraki yazıda (referanduma yakın) vereceğim oyu sebepleriyle beraber tekrar yazacağım. Bu şimdilik “ezbere gitmeyin” yazısıydı, derdimi anlatabildiysem ne güzel.

27 Mayıs 1960 darbesiyle, dönemin hükümetinin yerini alan Milli Birlik Komitesi’nin (1. MBK) başında devlet başkanlığı görevini yapan Cemal Gürsel, bu askeri müdaheleyi 38 kişi ile yapmıştı.

26 Ekim 1961′de hazırlanan anayasa halk oyuna sunuldu ve kabul edildi. Ardından da MBK yerini, seçimle gelen hükümete bıraktı ve tabii ki Cemal Gürsel cumhurbaşkanı seçildi.

Gürsel’in döneminde önce İsmet İnönü başbakanlığı yürüttü. Ardından, yine emekli bir asker olan Ragıp Gümüşpala’nın kurduğu Adalet Partisi’nin, o dönemki başkanı, Süleyman Demirel başbakanlığa geldi. Demirel başbakan olduktan kısa bir süre sonra, Cemal Gürsel hastalandı ve beyin kanaması geçirdi. Dönemin hükümeti, Gürsel’i özel bir uçakla hemen ABD’ye Walter Reed hastanesine gönderdi.

Orada da gerekli iyileşmeyi göstermeyen Cemal Gürsel’in, yurt dışında ölmesinin getireceği sıkıntılar hükümette endişe yarattı. Diğer bir kötü ihtimal de, Gürsel’in geri getirilen uçakta ölmesiydi. Demirel, Cemal Gürsel’in ülkeye getirilmesi konusunda karar çıkarttı ve Gürsel sağsalim ülkeye döndü.

Gülhane Hastanesi’nde tedavisi sürdürüldü. O dönem, Senato Başkanı vekaleten cumhurbaşkanlığı görevini sürdürdü. Günler geçmesine rağmen bir türlü düzelmeyen Gürsel, en sonunda bitkisel hayata girdi. Görevine geri dönemeyeceği anlaşılınca, Süleyman Demirel konuya bir çözüm getirmek adına, Gürsel’in tüm doktorlarından rapor istedi. Amacı, bu raporu TBMM’ye gönderip, cumhurbaşkanlığı seçiminin önünü açmaktı.

Daha önce örneği olmayan bu girişimin belgesi olan doktor raporunda, 38 doktorun imzası vardı.

38 askerle darbe yapan Gürsel, 38 doktor raporuyla yaşıyorken cumhurbaşkanlığından alındı.

Kaynak: Çankaya kitabı ve Wikipedia (kronoloji)